ARTHIT's Space

  ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา หน้าฟีดยูทูปของผู้เขียนมีคลิปเรื่อง GPT-6 Astra ขึ้นมาหลายคลิป คนละช่อง คนละภาษา แต่มีคำว่า AGI อยู่ในชื่อคลิปเหมือนกันหมด ผู้เขียนกดดูไปสองสามคลิป ดูจบแล้วยังตอบคำถามพื้นฐานที่สุดไม่ได้ คือตกลง AGI หมายถึงอะไรกันแน่ และชื่อ Astra นี่ต่างจากที่เราใช้อยู่ทุกวันตรงไหน เลยไปนั่งอ่านเอกสารต้นทางเอง ทั้งของ OpenAI ของผู้ทดสอบอิสระ และของฝั่งที่ออกมาเถียง สิ่งที่เจอต่างจากที่คลิปเล่าอยู่พอสมควร

  ใช้ AI ทำงานมาสักพัก จะเจออาการหนึ่งเป็นครั้งคราว กำลังทำงานอยู่ดี ๆ หน้าจอก็ขึ้นว่าใช้เกินโควตาแล้ว รอถึงอีกกี่โมงถึงจะใช้ต่อได้ ไม่ได้เจอบ่อย แต่พอเจอทีไรก็มักเป็นจังหวะที่งานยังไม่จบ หงุดหงิดครับ ยอมรับตรง ๆ แรก ๆ ก็แค่หงุดหงิดแล้วผ่านไป จนเจอซ้ำเข้าหลายครั้ง ถึงเริ่มสงสัยขึ้นมาจริงจัง ไม่ใช่ว่าทำไมถึงติด แต่เป็นว่า ถ้าย้ายไปใช้ค่ายอื่น จะเจอเรื่องเดียวกันไหม สงสัยแล้วก็ปล่อยผ่านมาพักใหญ่ สุดท้ายเลยไปนั่งค้นคว้าจริง ๆ จัง ๆ อยู่พักใหญ่ แล้วก็พบว่าความเข้าใจเดิมของตัวเองผิดอยู่หลายเรื่องเหมือนกัน

เช้าวันที่ 19 สิงหาคม 2569 ผู้เขียนนั่งลงหน้าจอ พิมพ์ de.aipass.net ลงในช่องที่อยู่เว็บ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที สมัครด้วยบัญชี Google ยืนยันตัวตนผ่านแอปทางรัฐ กรอกข้อมูล กดยืนยัน จบ เรียบง่ายกว่าที่คิดไว้มาก เช้าวันที่ลงมือร่างบทความนี้ (20 สิงหาคม 2569) ตัวเลขที่ออกมาน่าสนใจ  มีคนไทยลงทะเบียนกว่า 5.3 แสนรายภายในวันเดียว ห้าแสนคนในยี่สิบสี่ชั่วโมง ตัวเลขนี้บอกว่าคนไทยอยากใช้ AI มากกว่าที่เราคิดกันไว้ครับ บทความนี้ผู้เขียนจะเล่าสามเรื่อง โครงการนี้มีอะไรให้ใช้บ้าง ลงทะเบียนอย่างไร และใช้อย่างไรให้คุ้ม 1. TH-AI Passport คืออะไร  พูดสั้นที่สุด คือสิทธิ์ใช้งาน AI ระดับ Pro ฟรีหนึ่งปีเต็ม สำหรับคนไทย 5 ล้านคนแรก หัวข้อ รายละเอียด ใครดูแลโครงการ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (ดีอี) ใครมีสิทธิ์ สัญชาติไทย อายุ 15 ปีขึ้นไป จำนวนสิทธิ์ 5,000,000 สิทธิ์ เว็บลงทะเบียน de.aipass.net เปิดลงทะเบียนล่วงหน้า 19 สิงหาคม 2569 เปิดใช้งานจริง 31 สิงหาคม 2569 ระยะเวลาใช้งาน 1 ปีเต็ม ค่าใช้จ่ายของผู้ใช้ ไม่มี * ข้อมูล ณ วันที่เขียน แ...

  เร็ว ๆ นี้ผู้เขียนได้รับคำถามที่น่าสนใจอันนึง ถ้อยความประมาณนี้ "ควรสมัครใช้ AI ตรงกับค่ายไปเลย หรือใช้ Hub ที่รวมหลายค่ายไว้ในที่เดียวดีกว่ากัน?" คำถามสั้น ฟังดูเหมือนตอบได้ในประโยคเดียว ผู้เขียนตัดสินใจไม่ตอบทันทีครับ ขอเป็นเขียนบทความส่งให้คนถามอ่านแทน ไม่ใช่เพราะไม่รู้ ต้องกลับไปค้นคว้า แต่เพราะคำตอบจะแตกต่างออกไป ขึ้นอยู่กับว่า คนถามกำลังถามในมุมมองไหน ถามแทนตัวเอง คำตอบหนึ่ง ถามแทนคนทั้งองค์กร คำตอบคนละเรื่องไปเลย และคำถามนี้กำลังจะกลายเป็นคำถามของคนไทยอีกหลายล้านคน ด้วยเหตุผลที่ผู้เขียนจะเล่าต่อไปครับ 1. ตอบในระดับ "คนใช้คนเดียว" ก่อน ระดับนี้ตอบง่ายที่สุด เพราะตัวแปรมีไม่มาก การซื้อตรงกับค่าย ให้สองอย่างที่ Hub ให้ไม่ได้ อย่างแรกคือ ความลึก เครื่องมือหลายตัวมีเฉพาะในแอปต้นสังกัดเท่านั้น เช่น การสั่งงานด้วยเสียงแบบต่อเนื่อง การเชื่อมกับไฟล์ในระบบนิเวศเดียวกัน ความสามารถเหล่านี้ไม่ได้ไหลผ่านออกมาข้างนอก อย่างที่สองคือ ได้ของใหม่ก่อน ฟีเจอร์ใหม่มักเปิดในแอปของค่ายก่อนเสมอ แล้วค่อยทยอยเปิดให้คนอื่นเรียกใช้ทีหลัง บางครั้งห่างกันเป็นเด...

เดือนที่แล้วผู้เขียนไปถึงห้องประชุมงานหนึ่งก่อนเวลาราวยี่สิบนาที อ่านวาระจบแล้ว ไม่มีอะไรทำ ก็เลยนั่งคิดเรื่อยเปื่อย แล้วมีคำถามหนึ่งโผล่ขึ้นมาว่า ถ้าวันหนึ่ง Quantum Computer ใช้งานได้จริง แล้วเอามารวมกับ AI จะเป็นอย่างไร ตอนนั้นไม่ได้คิดจะเขียนอะไร แค่สงสัยเฉย ๆ พอประชุมเสร็จก็ลืมไป ตกเย็นนึกขึ้นได้ก็เลยลองค้นข้อมูลดู แล้วก็ดูต่ออีกเรื่อย ๆ จนถึงตอนนี้ก็เดือนหนึ่งพอดี คำตอบที่ได้ไม่ตรงกับที่เดาไว้ตอนแรก เลยคิดว่าน่าเขียนเก็บไว้ 1. สิ่งที่ผู้เขียนคิดไว้ก่อนจะไปค้น ขอเล่าความคิดตั้งต้นก่อน เพราะมันผิด และคิดว่าหลายคนน่าจะคิดเหมือนกัน ภาพในหัวตอนนั้นคือควอนตัมจะทำให้ AI เทรนเร็วขึ้นเป็นพันเท่า โมเดลใหญ่ขึ้น ฉลาดขึ้นแบบก้าวกระโดด งานที่วันนี้ใช้เวลาสามเดือนจะเหลือสามชั่วโมง ซึ่งฟังดูมีเหตุผลดี เพราะสิบปีที่ผ่านมาเราเห็นสมการนี้เป็นจริงมาตลอดตั้งแต่ยุค GPU คือคอมพิวเตอร์แรงขึ้นแล้ว AI ก็เก่งขึ้นตาม ปัญหาคือสมการนี้ใช้กับควอนตัมไม่ได้ และผู้เขียนใช้เวลาเกือบทั้งเดือนกว่าจะเข้าใจว่าทำไม 2. เรื่องแรก คือมันใกล้กว่าที่คิด ในความเข้าใจเดิม ควอนตัมคอมพิวเตอร์เป็นของอีกยี่สิบปีข้...

A dried rose leans in a clouded vase, its petals folded inward the way a hand closes when it has nothing left to hold. Behind it, the mirror tells a lovelier story, the same rose, full and wet with dew, in glass so clear the light comes out singing. We have taught our mirrors to flatter us, and fallen in love with the flattery, until every profile becomes a small altar to the version of us that never gets tired, never loses anything, never sits alone at the end of a long week . We do not call it lying. We call it choosing the better photograph. Yet both roses are honest. The withered one bloomed once and gave it all away, which is all a rose knows how to do. What breaks us is believing the reflection is the rent we owe for being seen, so we scroll through other people's brightest hours while holding our own ordinary evening in our hands, never guessing that those people stand on the far side of the same glass. Sometimes at night I turn away from the mirror and look at the real rose...