ARTHIT's Space

  ภาพจากเวปไซต์ bbc.com 1. ข้อมูลที่มาและรายละเอียดโครงการ โครงการที่เกิดเหตุคือ โครงการความร่วมมือระหว่างรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทยและรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ในการพัฒนาระบบรถไฟความเร็วสูงเพื่อเชื่อมโยงภูมิภาค ช่วงกรุงเทพมหานคร–หนองคาย (ระยะที่ 1 ช่วงกรุงเทพมหานคร–นครราชสีมา) โครงการนี้ถือเป็นโครงการเชิงยุทธศาสตร์ที่สอดคล้องกับยุทธศาสตร์ Belt and Road Initiative (BRI) ของจีน เพื่อเชื่อมโยงประเทศไทยกับอาเซียนและโลก โดยคณะรัฐมนตรีมีมติอนุมัติโครงการเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2560 ใช้งบประมาณลงทุนรวมกว่า 179,412.21 ล้านบาท มีกำหนดเปิดให้บริการภายในปี พ.ศ. 2570 2. หน่วยงานที่เกี่ยวข้องในโครงการ เจ้าของโครงการ: การรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) สังกัดกระทรวงคมนาคม ผู้รับเหมาก่อสร้าง (ในส่วนสัญญาที่เกิดเหตุ): บริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) (ITD) ซึ่งเป็นผู้รับจ้างงานโยธาสัญญาที่ 3-4 ช่วงลำตะคอง-สีคิ้ว และกุดจิก-โคกกรวด ผู้ควบคุมงานก่อสร้าง (Construction Supervision Consultant): เป็นรัฐวิสาหกิจจากประเทศจีน ได้แก่ บริษัท ไชน่า เรลเวย์ อินเตอร์แนชันนัล (China Railway Inte...

บางครั้ง การเติบโตเลือกที่จะเงียบงัน ไม่ส่งเสียงเรียกร้อง ไม่เรียกร้องให้ใครต้องหันมามอง มีเพียงความเงียบ แสงเล็กน้อย และการขยับไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ภาพเฟิร์นทั้งสี่ภาพนี้เกิดขึ้นในพื้นที่ที่ไม่ได้โดดเด่น ดินธรรมดา ฉากหลังมืด ไม่มีองค์ประกอบที่พยายามแย่งความสนใจจากกัน ทุกอย่างอยู่ในตำแหน่งของมันเอง เฟิร์นไม่ได้เร่งตัวเอง ไม่ได้แข่งขันกับสิ่งรอบข้าง เพียงเลือกใช้แสงเท่าที่มี และเติบโตในจังหวะของมัน ความงามจึงไม่ได้อยู่ที่ความสมบูรณ์ แต่อยู่ที่ “ช่วงเวลาระหว่างการงอกงาม” ช่วงที่ใบยังไม่คลี่เต็ม ช่วงที่รูปทรงยังไม่ชัด แต่พลังชีวิตกลับชัดเจน เมื่อมองภาพเหล่านี้นานพอ ผู้เขียนนึกถึงผู้คนจำนวนมาก ที่กำลังเติบโตอยู่เงียบ ๆ เช่นเดียวกัน ไม่มีโพสต์อัปเดตความสำเร็จ ไม่มีรายงานผลลัพธ์ให้ใครรับรอง ไม่มีเสียงยืนยันว่ากำลังมาถูกทางหรือไม่ แต่พวกเขายังอ่าน ยังเรียนรู้ ยังฝึกฝน ยังปรับตัว ยังค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้า แม้ไม่มีใครเห็น ในโลกที่ทุกอย่างถูกวัด ถูกเปรียบเทียบ และถูกประกาศ การเติบโตแบบนี้อาจดูเหมือนไม่มีตัวตน แต่บางที นี่อาจเป็นรูปแบบของการเติบโตที่มั่นคงที่สุด เพราะมันไม่ต้องพึ่งเสียงปรบมือ ไม่ต...

เหตุการณ์ใหญ่ต้นปี เมื่อสหรัฐฯ ใช้มาตรการเชิงอำนาจกับผู้นำเวเนซุเอลาจนกลายเป็นข่าวระดับโลก ทำให้คำอย่าง “ระเบียบโลกที่เปลี่ยนไป” และ “Law of the Jungle” ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอย่างกว้างขวาง ผู้เขียนติดตามข่าวเหล่านี้ด้วยความสนใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า แท้จริงแล้วกฎแห่งป่าไม่ใช่เรื่องไกลตัวเลย เพราะในชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะในที่ทำงาน เราต่างก็เคยสัมผัสมันมาแล้วไม่มากก็น้อย เพียงแต่จะมองเห็นหรือยอมรับมันหรือไม่เท่านั้น ในป่า ไม่มีคำว่าความยุติธรรม มีเพียงกฎที่สิ่งมีชีวิตทุกชนิดเรียนรู้โดยไม่ต้องมีใครสอน ผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่า ย่อมอยู่รอดได้มากกว่า กฎของป่าไม่สนใจเจตนาดี ไม่ให้รางวัลกับความตั้งใจ และไม่เปิดพื้นที่ให้กับคำว่า “ควรจะเป็น” มันยอมรับเพียงข้อเท็จจริงว่า ใครคุมทรัพยากร ใครคุมพื้นที่ และใครคุมความเสี่ยง คนนั้นคือผู้กำหนดทิศทาง โลกการทำงานอาจไม่มีกรงเล็บหรือเขี้ยว แต่โครงสร้างของมันไม่ได้แตกต่างจากป่ามากนัก เพียงแค่เปลี่ยนจากพละกำลังเป็นตำแหน่ง จากเสียงคำรามเป็นอำนาจการตัดสินใจ และจากการล่าอย่างเปิดเผย เป็นการจัดการอย่างสุภาพและเงียบงัน อำนาจในที่ทำงาน: กลไกเงียบที่ชี้ชะตาโดยไม่ต้องออ...

ในชีวิตการทำงานของพนักงานออฟฟิศ สิ่งที่บั่นทอนพลังงานมากที่สุดไม่ใช่งานที่ยากหรือซับซ้อน หากแต่เป็น งานซ้ำ งานย่อย และงานจุกจิก ที่ต้องทำซ้ำแล้วซ้ำอีกในทุกวัน งานเหล่านี้แทบไม่ต้องใช้ความคิดเชิงลึก แต่กลับกินเวลา สมาธิ และพลังใจอย่างเงียบ ๆ โดยที่หลายคนไม่รู้ตัว ผู้เขียนเชื่อว่าหลายคนเคยรู้สึกว่า “ทั้งวันก็ทำงาน แต่กลับรู้สึกว่าไม่ได้สร้างคุณค่าอะไรเพิ่มขึ้น” ไม่ใช่เพราะเราทำงานไม่เก่ง แต่เพราะระบบงานจำนวนมากถูกออกแบบมาให้สิ้นเปลืองพลังโดยไม่จำเป็น AI เข้ามามีบทบาทสำคัญในจุดนี้ ไม่ใช่เพื่อแทนที่มนุษย์ แต่เพื่อทำหน้าที่เป็น เครื่องลดแรงเสียดทานของงาน ช่วยคืนเวลาและพลังงานให้คนทำงานได้กลับไปโฟกัสกับสิ่งที่ควรค่าแก่ความคิดมากกว่า ในหลายองค์กร ปัญหาไม่เคยอยู่ที่ศักยภาพของคนทำงาน แต่อยู่ที่ภาระงานเบื้องหลังที่ค่อย ๆ บั่นทอนศักยภาพนั้นลง และ AI คือหนึ่งในเครื่องมือไม่กี่อย่างที่ช่วยแก้ปัญหานี้ได้อย่างเป็นรูปธรรม AI ไม่ได้ทำให้งานง่ายขึ้น แต่มันทำให้งานลื่นขึ้น หากมองงานออฟฟิศอย่างเป็นระบบ ผู้เขียนมองว่างานสามารถแบ่งออกได้เป็นสองกลุ่มใหญ่ ๆ งานที่ต้องใช้การตัดสินใจ บริบท และความรับผิดชอบ → ...