ความรักควรเป็นอย่างไร ... แง่คิดสำหรับวาเลนไทน์ปีนี้

ถ้าความรักทำให้คุณหายไป ... นั่นไม่ใช่ความรัก

ความรักที่ดี ไม่ควรต้องแลกด้วยการเงียบ หรือการยอมจนไม่เหลือตัวตน

วาเลนไทน์มักถูกทำให้เป็นวันที่เราต้องพิสูจน์ความรัก
ด้วยการให้ การยอม และการอดทนมากเป็นพิเศษ
ราวกับว่าความสัมพันธ์ที่ดี
ต้องแลกมาด้วยการลดเสียงของตัวเองลง

แต่ผู้เขียนเชื่อว่า
หากความรักต้องการให้ใครสักคน “หายไป”
ไม่ว่าจะค่อย ๆ หรือเงียบ ๆ
นั่นไม่ใช่ความรักตั้งแต่ต้น

ความรักที่ไม่มีขอบเขต

ไม่ใช่ความรัก แต่คือการยอมจำนน

มีความสัมพันธ์จำนวนไม่น้อย
ที่ดูเหมือนเต็มไปด้วยความทุ่มเท
เพราะฝ่ายหนึ่งยอมทุกอย่าง
อดทนทุกเรื่อง
และเลือกเงียบ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา

ช่วงแรกอาจดูเหมือนเสียสละ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป
ความเงียบกลายเป็นความอึดอัด
การยอมกลายเป็นความเหนื่อยล้า
และตัวตนค่อย ๆ ถูกบีบให้เล็กลงโดยไม่รู้ตัว

ความรักที่ทำให้เราไม่กล้าพูดในสิ่งที่คิด
ไม่กล้าเป็นในสิ่งที่เป็น
ไม่ใช่ความรัก
แต่มันคือการยอมจำนน
แล้วเรียกมันว่าความรัก เพื่อประคองความสัมพันธ์ให้ดำเนินต่อไป

ขอบเขตไม่ใช่กำแพง

แต่มันคือเส้นความชัด

หลายคนกลัวคำว่า “ขอบเขต”
เพราะคิดว่ามันคือความเย็นชา
หรือความเห็นแก่ตัว

แต่คำว่า “ขอบเขต” 
คือความชัดเจนที่สุภาพที่สุด
มันไม่ใช่การผลักใครออกไป
แต่คือการบอกอย่างตรงไปตรงมาว่า
อะไรคือพื้นที่ของกันและกัน
และอะไรคือสิ่งที่ไม่ควรถูกละเมิด

คนที่เคารพคุณ
จะไม่รู้สึกอึดอัดกับขอบเขตของคุณ
และความสัมพันธ์ที่แข็งแรง
ไม่ควรต้องพึ่งพาการอดกลั้นเงียบ ๆ 

วาเลนไทน์ของคนที่โตแล้ว

คือการรักโดยไม่ต้องแลกศักดิ์ศรี

เมื่อโตขึ้น
ผู้เขียนเชื่อว่าเรามองความรักต่างไปจากเดิม

เราไม่ได้มองหาความหวือหวา
แต่ต้องการความสัมพันธ์ที่ทำให้ยืนอยู่ได้อย่างมั่นคง
ไม่ต้องคอยระแวง
ไม่ต้องปรับตัวจนเสียสมดุล
และไม่ต้องยอมรับสิ่งที่ขัดกับตัวตน
เพียงเพื่อรักษาใครสักคนไว้

ความรักที่ดี
ไม่ควรทำให้เราต้องใช้พลังไปกับการป้องกันตัวเอง
และไม่ควรเรียกร้องให้เรายอมเสียศักดิ์ศรี
เพื่อแลกกับคำว่า “ยังอยู่ด้วยกัน”

สำหรับบางคน

วาเลนไทน์คือวันที่เลือกอยู่กับตัวเอง

ไม่ใช่ทุกคนที่ต้องมีคู่
และไม่ใช่ทุกความเงียบจะหมายถึงการขาดอะไรบางอย่าง

สำหรับบางคน
การเลือกอยู่คนเดียว
คือขอบเขตที่ชัดที่สุดที่ตั้งไว้ให้ชีวิต
เพราะมันดีกว่าการอยู่กับใครสักคน
แล้วต้องอธิบายตัวเองซ้ำ ๆ
ต้องระวังคำพูด
หรือค่อย ๆ สูญเสียตัวตนไปทีละนิด

การอยู่กับตัวเองอย่างสงบ
ยังคงเป็นรูปแบบหนึ่งของความรัก
ที่ไม่ทำร้ายใคร รวมถึงตัวเราเอง

ความรักที่ดี

เริ่มจากการไม่ยอมเสียตัวเอง

วาเลนไทน์ไม่จำเป็นต้องหวาน
ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ
และไม่จำเป็นต้องเป็นไปตามภาพที่สังคมคาดหวัง

แต่อย่างน้อย
มันควรเป็นวันที่เราซื่อสัตย์กับตัวเองมากพอ
ที่จะไม่เรียกความอึดอัดว่า ความรัก
และไม่เรียกการยอมจำนนว่า ความเข้าใจ

ถ้าความรักต้องแลกด้วยศักดิ์ศรี
นั่นไม่ใช่ความรัก ไม่ว่าวันไหนของปี

ความรักที่ยังคงให้เราเป็นตัวเอง

ผู้เขียนรู้สึกขอบคุณเสมอ
ที่ได้อยู่กับความรักซึ่งงดงามในความเรียบง่าย
เปิดพื้นที่ให้เป็นตัวเองได้เสมอมา