ARTHIT's Space

เช้าวันที่ 19 สิงหาคม 2569 ผู้เขียนนั่งลงหน้าจอ พิมพ์ de.aipass.net ลงในช่องที่อยู่เว็บ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที สมัครด้วยบัญชี Google ยืนยันตัวตนผ่านแอปทางรัฐ กรอกข้อมูล กดยืนยัน จบ เรียบง่ายกว่าที่คิดไว้มาก เช้าวันที่ลงมือร่างบทความนี้ (20 สิงหาคม 2569) ตัวเลขที่ออกมาน่าสนใจ  มีคนไทยลงทะเบียนกว่า 5.3 แสนรายภายในวันเดียว ห้าแสนคนในยี่สิบสี่ชั่วโมง ตัวเลขนี้บอกว่าคนไทยอยากใช้ AI มากกว่าที่เราคิดกันไว้ครับ บทความนี้ผู้เขียนจะเล่าสามเรื่อง โครงการนี้มีอะไรให้ใช้บ้าง ลงทะเบียนอย่างไร และใช้อย่างไรให้คุ้ม 1. TH-AI Passport คืออะไร  พูดสั้นที่สุด คือสิทธิ์ใช้งาน AI ระดับ Pro ฟรีหนึ่งปีเต็ม สำหรับคนไทย 5 ล้านคนแรก หัวข้อ รายละเอียด ใครดูแลโครงการ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (ดีอี) ใครมีสิทธิ์ สัญชาติไทย อายุ 15 ปีขึ้นไป จำนวนสิทธิ์ 5,000,000 สิทธิ์ เว็บลงทะเบียน de.aipass.net เปิดลงทะเบียนล่วงหน้า 19 สิงหาคม 2569 เปิดใช้งานจริง 31 สิงหาคม 2569 ระยะเวลาใช้งาน 1 ปีเต็ม ค่าใช้จ่ายของผู้ใช้ ไม่มี * ข้อมูล ณ วันที่เขียน แ...

  เร็ว ๆ นี้ผู้เขียนได้รับคำถามที่น่าสนใจอันนึง ถ้อยความประมาณนี้ "ควรสมัครใช้ AI ตรงกับค่ายไปเลย หรือใช้ Hub ที่รวมหลายค่ายไว้ในที่เดียวดีกว่ากัน?" คำถามสั้น ฟังดูเหมือนตอบได้ในประโยคเดียว ผู้เขียนตัดสินใจไม่ตอบทันทีครับ ขอเป็นเขียนบทความส่งให้คนถามอ่านแทน ไม่ใช่เพราะไม่รู้ ต้องกลับไปค้นคว้า แต่เพราะคำตอบจะแตกต่างออกไป ขึ้นอยู่กับว่า คนถามกำลังถามในมุมมองไหน ถามแทนตัวเอง คำตอบหนึ่ง ถามแทนคนทั้งองค์กร คำตอบคนละเรื่องไปเลย และคำถามนี้กำลังจะกลายเป็นคำถามของคนไทยอีกหลายล้านคน ด้วยเหตุผลที่ผู้เขียนจะเล่าต่อไปครับ 1. ตอบในระดับ "คนใช้คนเดียว" ก่อน ระดับนี้ตอบง่ายที่สุด เพราะตัวแปรมีไม่มาก การซื้อตรงกับค่าย ให้สองอย่างที่ Hub ให้ไม่ได้ อย่างแรกคือ ความลึก เครื่องมือหลายตัวมีเฉพาะในแอปต้นสังกัดเท่านั้น เช่น การสั่งงานด้วยเสียงแบบต่อเนื่อง การเชื่อมกับไฟล์ในระบบนิเวศเดียวกัน ความสามารถเหล่านี้ไม่ได้ไหลผ่านออกมาข้างนอก อย่างที่สองคือ ได้ของใหม่ก่อน ฟีเจอร์ใหม่มักเปิดในแอปของค่ายก่อนเสมอ แล้วค่อยทยอยเปิดให้คนอื่นเรียกใช้ทีหลัง บางครั้งห่างกันเป็นเด...

เดือนที่แล้วผู้เขียนไปถึงห้องประชุมงานหนึ่งก่อนเวลาราวยี่สิบนาที อ่านวาระจบแล้ว ไม่มีอะไรทำ ก็เลยนั่งคิดเรื่อยเปื่อย แล้วมีคำถามหนึ่งโผล่ขึ้นมาว่า ถ้าวันหนึ่ง Quantum Computer ใช้งานได้จริง แล้วเอามารวมกับ AI จะเป็นอย่างไร ตอนนั้นไม่ได้คิดจะเขียนอะไร แค่สงสัยเฉย ๆ พอประชุมเสร็จก็ลืมไป ตกเย็นนึกขึ้นได้ก็เลยลองค้นข้อมูลดู แล้วก็ดูต่ออีกเรื่อย ๆ จนถึงตอนนี้ก็เดือนหนึ่งพอดี คำตอบที่ได้ไม่ตรงกับที่เดาไว้ตอนแรก เลยคิดว่าน่าเขียนเก็บไว้ 1. สิ่งที่ผู้เขียนคิดไว้ก่อนจะไปค้น ขอเล่าความคิดตั้งต้นก่อน เพราะมันผิด และคิดว่าหลายคนน่าจะคิดเหมือนกัน ภาพในหัวตอนนั้นคือควอนตัมจะทำให้ AI เทรนเร็วขึ้นเป็นพันเท่า โมเดลใหญ่ขึ้น ฉลาดขึ้นแบบก้าวกระโดด งานที่วันนี้ใช้เวลาสามเดือนจะเหลือสามชั่วโมง ซึ่งฟังดูมีเหตุผลดี เพราะสิบปีที่ผ่านมาเราเห็นสมการนี้เป็นจริงมาตลอดตั้งแต่ยุค GPU คือคอมพิวเตอร์แรงขึ้นแล้ว AI ก็เก่งขึ้นตาม ปัญหาคือสมการนี้ใช้กับควอนตัมไม่ได้ และผู้เขียนใช้เวลาเกือบทั้งเดือนกว่าจะเข้าใจว่าทำไม 2. เรื่องแรก คือมันใกล้กว่าที่คิด ในความเข้าใจเดิม ควอนตัมคอมพิวเตอร์เป็นของอีกยี่สิบปีข้...

A dried rose leans in a clouded vase, its petals folded inward the way a hand closes when it has nothing left to hold. Behind it, the mirror tells a lovelier story, the same rose, full and wet with dew, in glass so clear the light comes out singing. We have taught our mirrors to flatter us, and fallen in love with the flattery, until every profile becomes a small altar to the version of us that never gets tired, never loses anything, never sits alone at the end of a long week . We do not call it lying. We call it choosing the better photograph. Yet both roses are honest. The withered one bloomed once and gave it all away, which is all a rose knows how to do. What breaks us is believing the reflection is the rent we owe for being seen, so we scroll through other people's brightest hours while holding our own ordinary evening in our hands, never guessing that those people stand on the far side of the same glass. Sometimes at night I turn away from the mirror and look at the real rose...

ต้นที่ตายเป็นต้นแรกในสวน คือต้นที่ผู้เขียนตั้งใจดูแลที่สุด รดน้ำทุกเช้า พรวนดินทุกสัปดาห์ ขยับกระถางหาแสงให้แทบทุกวัน ส่วนต้นที่โตงามที่สุดตอนนี้ เป็นต้นที่ปลูกทิ้งไว้มุมรั้ว แทบไม่เคยเดินไปถึง มารู้ตัวอีกทีตอนเดินไปหากิ่งไม้ค้ำต้นอื่น ยอดมันพ้นรั้วไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ลองพิมพ์คำถามธรรมดา ๆ ลงใน Kimi K3 แล้วรอดูสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ถึงสิบวินาที คุณได้คำตอบที่ละเอียด มีโครงสร้าง และเข้าใจบริบท ไม่ใช่แค่ตอบคำถาม แต่มันวางแผน แบ่งงานย่อย ประสานงานกันหลายส่วน แล้วส่งผลลัพธ์กลับมาเหมือนมีทีมคนอยู่เบื้องหลัง เมื่อตอนผู้เขียนได้ลองใช้ครั้งแรก ถึงกับต้องหยุดอ่านซ้ำ ไม่ใช่เพราะประทับใจอย่างเดียว แต่เพราะคิดว่า ถ้า AI ตัวหนึ่งสามารถทำได้ขนาดนี้ แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าขอบเขตของมันอยู่ที่ไหน? คำถามนี้ไม่ใช่ของนักพัฒนาซอฟต์แวร์หรือวิศวกร AI อีกต่อไปแล้ว มันเป็นคำถามของทุกคนที่กำลังเลือกเครื่องมือสำหรับงานของตัวเอง 1. เมื่อโมเดล AI ไม่ใช่แค่ตัวตอบคำถามอีกต่อไป ปี 2026 โลก AI กำลังเปลี่ยนเร็วกว่าที่หลายคนคาด บริษัทใหญ่ ๆ ต่างพัฒนาโมเดลที่ไม่ได้แข่งกันที่ "ฉลาดกว่า" อีกต่อไป แต่แข่งกันที่ "ทำงานได้จริง" มากกว่า และในเวลานั้นเอง Moonshot AI บริษัท AI สัญชาติจีนที่ก่อตั้งเมื่อปี 2023 กำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดด จากมูลค่าบริษัทราว 4.3 พันล้านดอลลาร์เมื่อปลายปี 2025 ขยับเป็นราว 20 พันล้านดอลลาร์ในเดือนพฤษภาคม 2026 และล่าสุดกำลังปิดรอบระดม...

  เช้ามืดวันที่ 02/07/2569 ผู้เขียนเปิดแอป Claude ขึ้นมาตามปกติ ยังไม่ทันได้พิมพ์อะไร ก็มีหน้าต่างข้อความเด้งขึ้นมาทักทายก่อน "Fable 5 is back" ประโยคสั้น ๆ บนหน้าต่างแจ้งเตือน บอกว่าโมเดลที่หายไป 19 วันเต็ม กลับมาแล้ว ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความดีใจครับ แต่เป็นคำถามแบบคนทำงาน "ถ้าเครื่องมือที่เราพึ่งพาทุกวัน หายไปแบบนี้อีก เราพร้อมแค่ไหน"

  มีบางอย่างที่รู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องรอนาน กด Enter แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้น วงกลมหมุน ค้างอยู่อย่างนั้น ไม่ใช่เพราะ internet ไม่ใช่เพราะคอมพิวเตอร์ที่ใช้งานอยู่ ... Claude ล่มอีกแล้ว

เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2569 บริษัท Anthropic ผู้พัฒนา AI ชื่อดัง ได้ออกแถลงการณ์อย่างเป็นทางการ เพื่อแจ้งให้ผู้ใช้ทราบว่า จะต้องระงับการให้บริการ Fable 5 และ Mythos 5 ทันที ตามคำสั่งของรัฐบาลสหรัฐอเมริกาที่อ้างเหตุผลด้าน ความมั่นคงแห่งชาติ บทความนี้สรุปสาระสำคัญจากแถลงการณ์ดังกล่าว เพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจภาพรวมของสถานการณ์

ไปอ่านเจอมา ชอบมาก "When you're locked in, you don't look for greener grass. You water yours." แค่นี้เลย ไม่มีที่มา ไม่มีบริบท แต่อ่านแล้วรู้สึกว่า นี่แหละคือสิ่งที่หลายคนยังทำไม่ได้

  มีเครื่องมือตัวหนึ่งอ้างว่าทำงาน 2 เดือนให้เหลือวันเดียว เปิดให้ลองฟรีถึงแค่ 22/06/2569 หลังจากนั้นคิดเงินเพิ่ม ฟังดูเหมือนโฆษณาขายคอร์ส แต่นี่คือ Claude Fable 5 โมเดลใหม่ของ Anthropic ที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อ 09/06/2569 และคำอ้างเรื่อง 2 เดือนเหลือวันเดียวนั้น มาจาก Stripe บริษัทระบบชำระเงินออนไลน์ระดับโลก 

ลองพิมพ์ประโยคสั้น ๆ ลงใน Gemini Omni หรือ Seedance แล้วรอดูสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ถึงสิบวินาที คุณได้วิดีโอที่มีแสง มีเงา มีฟิสิกส์ ตัวละครเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ ฉากเปลี่ยนได้ตามคำสั่ง เหมือนกำกับหนังด้วยการพิมพ์ เมื่อตอนผู้เขียนลองใช้ครั้งแรก ได้เห็นผลลัพธ์แล้วถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน ไม่ใช่เพราะประทับใจอย่างเดียว แต่เพราะคิดว่า ถ้าผู้เขียนทำได้ง่ายขนาดนี้ คนที่อยากใช้มันในทางที่ผิด เขาก็ทำได้เหมือนกัน ถ้าใครก็ได้สามารถสร้างวิดีโอสมจริงได้ภายในไม่กี่วินาที โดยไม่ต้องมีกล้อง ไม่ต้องมีนักแสดง ไม่ต้องมีสถานที่ แล้วเราจะรู้ได้อย่างไร ว่าสิ่งที่กำลังดูอยู่ มันจริงหรือเปล่า? คำถามนี้ไม่ใช่ของนักพัฒนาซอฟต์แวร์หรือวิศวกร AI อีกต่อไปแล้ว มันเป็นคำถามของทุกคนที่เลื่อน Feed วันนี้ครับ

ไปอ่านเจอมา ชอบมาก "Don't expect people to be there for you just because you are always there for them. Not everyone has the same heart as you." อ่านแล้วนิ่งไปสักครู่ ไม่ใช่เพราะเจ็บปวด แต่เพราะรู้สึกว่ามันพูดแทนบางอย่างที่เคยรู้สึกอยู่ในใจได้ตรงมาก เลยอยากเขียนถึงเรื่องนี้สักครั้ง 1. เราคาดหวังโดยไม่รู้ตัว ทุกครั้งที่เราให้ใจช่วยเหลือใครสักคน เราไม่ได้แค่ "ให้" เฉย ๆ มีบางอย่างที่แนบไปด้วยโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เงื่อนไข ไม่ใช่ข้อแม้ แต่เป็น ความคาดหวังเบา ๆ ที่ฝังอยู่ลึก ๆ ว่า "ถ้าวันหนึ่งผมต้องการความช่วยเหลือ เขาจะอยู่ตรงนั้น" และเมื่อวันนั้นมาถึง เขาไม่อยู่ตรงนั้น ความเจ็บปวดมันมาจากตรงนี้เอง ไม่ใช่เพราะเขาทำอะไรผิด แต่เพราะเราคาดหวังในสิ่งที่เราไม่เคยพูดออกมา และเขาก็ไม่รู้ว่าต้องทำ 2. ใจคนไม่ได้ถูกสร้างมาเหมือนกัน ผู้เขียนเชื่อว่าคนที่ "ไม่อยู่ตรงนั้น" ส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นคนเลว แค่ใจเขาถูกหล่อหลอมมาต่างกัน บางคนโตมาในบ้านที่ ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น  ให้เขาก่อน เขาก็ไม่รู้ว่าการ "อยู่ตรงนั้น" มันควรทำอย่างไร บางคนเรียนร...

ช่วงที่วิ่งบ่อย ๆ ใหม่ ๆ ผู้เขียนไม่เคยสนใจตัวเลข HR Zone บนหน้าจอนาฬิกาเท่าไหร่ สนใจแค่สองอย่าง ระยะทาง กับ เพซ วิ่งได้ไกลขึ้นก็ดีใจ เพซเร็วขึ้นก็ภูมิใจ คิดง่าย ๆ ว่า ยิ่งเร็ว ยิ่งดี ยิ่งไกล ยิ่งเก่ง จนเริ่มรู้สึกตัวว่า ซ้อมหนัก แต่ พัฒนาช้า วิ่งเสร็จแล้วล้าแบบฟื้นไม่ค่อยทัน ขาหนัก ตัวหนัก ใจก็เริ่มหนักตาม แล้วคำที่ได้ยินมาตลอดก็เริ่มดังขึ้น "ซ้อม Zone 2 ซิ" เพื่อนนักวิ่งพูด โค้ชพูด คลิปใน YouTube พูด แต่ผู้เขียนไม่เคยสนใจจริง ๆ ว่ามันคืออะไร และทำไมการ วิ่งช้าลง ถึงจะช่วยให้ดีขึ้นได้ จนกระทั่งตัดสินใจหยุด แล้วกลับไปทำความเข้าใจตั้งแต่ต้น เรื่องที่เรียกว่า Heart Rate Zone 1. Heart Rate Zone คืออะไร อธิบายแบบไม่ต้องเปิดตำรา พูดให้ง่ายที่สุด Heart Rate Zone คือการแบ่ง "ความหนักของการออกกำลังกาย" ออกเป็น 5 ระดับ โดยวัดจาก อัตราการเต้นของหัวใจ เทียบกับค่าสูงสุดที่หัวใจเราเต้นได้ ซึ่งเรียกว่า Max HR (Maximum Heart Rate) วิธีคำนวณ Max HR แบบง่ายที่สุดคือ 220 − อายุ อย่างผู้เขียนอายุ 57 ปี ก็จะได้ 220 − 57 = 163 bpm แต่ค่าจริงจากนาฬิกา Garmin Epix 2 ที่วัดได้คือ 176 ...

There is a kind of silence that weighs more than words. You can see it here — in the way she holds the fabric close, arms crossed like she is guarding something she cannot name. Her eyes drift somewhere else, somewhere far. Not searching. Just... carrying. The light falls only where it needs to, leaving the rest in shadow. I have always believed that darkness in a photograph is not absence. It is space for the viewer to feel something on their own. I made this piece thinking about the quiet people. The ones who sit still at the dinner table while everyone else talks. The ones who smile and say "I'm fine" when they are holding the whole world inside. That stillness — it is not weakness. It is weight. This is AI-generated art, yes. But the feeling behind it came from something real. From watching people. From remembering moments I never photographed but never forgot either. AI Prompt: Ultrarealistic fine art portrait of a 25-year-old Thai woman with delicate facial feature...

ห้องประชุมห้องหนึ่ง โต๊ะยาว คนเต็มห้อง ทุกคนมีความเห็น ทุกคนพร้อมพูด คนแรกพูด... คนที่สองแย่ง... คนที่สามขัด... แต่ละคนมีเหตุผล แต่ละคนมีจุดยืน แต่ยิ่งพูดมาก ยิ่ง  วกวน ไม่มีจุดลงตัว แล้วก็มีคนหนึ่ง นั่งอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ต้น ไม่พูดสักคำ ไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรจะพูด แต่เพราะเขา  เลือก  ที่จะยังไม่พูด ความเงียบของเขาทำให้ทั้งห้องค่อย ๆ หยุด หยุดคิด หยุดฟัง หยุดแย่งกันพูด แล้วบทสนทนาก็เปลี่ยนทิศทางไปเอง โดยที่เขายังไม่ได้เอ่ยสักคำ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยกว่าที่คิด ความนิ่ง  ไม่ใช่ความว่างเปล่า มันคือ  พลัง  ชนิดหนึ่ง 1. ความนิ่ง ≠ ความเฉย หลายคนเข้าใจผิดว่า  คนนิ่ง คือคนไม่มีความเห็น หรือแย่กว่านั้น คือคนที่  ไม่กล้าพูด แต่ถ้าทำงานมานานพอ จะเริ่มเห็นว่า คนที่พูดเก่งที่สุดในห้อง ไม่ใช่คนที่พูดมากที่สุด แต่คือคนที่  เลือกจังหวะได้ดีที่สุด "นิ่งเพราะไม่รู้จะพูดอะไร" กับ "นิ่งเพราะเลือกที่จะยังไม่พูด" สองอย่างนี้  หน้าตาเหมือนกัน แต่ข้างในต่างกันสิ้นเชิง อย่างแรก คือ  ความว่าง อย่างหลัง คือ  ความตั้งใจ ในที่ประชุมหลายแห่ง มักมีคนแบบนี้อ...

เมื่อไม่นานมานี้ ผู้เขียนได้รับคำถามจากผู้อ่านท่านหนึ่ง ถามสั้น ๆ ว่า "Vibe Coding กับ Vibe Design คืออะไรครับ? เห็นคนพูดถึงบ่อยมาก แต่ยังไม่เข้าใจว่ามันต่างจากของเดิมยังไง" เป็นคำถามที่ดีมาก และผู้เขียนเชื่อว่าหลายคนก็สงสัยเหมือนกัน เพราะสองคำนี้ ไม่ได้เป็นแค่ศัพท์เทคนิคใหม่ แต่มันกำลัง  เปลี่ยนวิธีที่เราสร้างของ  ในยุค AI อย่างแท้จริง ลองมาทำความเข้าใจไปพร้อมกันครับ 1. Vibe Coding คืออะไร? คำว่า  Vibe Coding  ถูกบัญญัติขึ้นโดย  Andrej Karpathy อดีตผู้อำนวยการด้าน AI ของ Tesla และผู้ร่วมก่อตั้ง OpenAI เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2025 เขาโพสต์ข้อความสั้น ๆ บน X (Twitter) ที่มีคนอ่านกว่า 4.5 ล้านครั้ง ใจความว่า  "มีการเขียนโค้ดแบบใหม่ที่ผมเรียกว่า vibe coding คุณปล่อยตัวไปกับ vibe ยอมรับพลังของ AI แล้วลืมไปเลยว่าโค้ดมีอยู่จริง" ฟังดูเหมือนล้อเล่น แต่หลักการเบื้องหลังมัน  จริงจังมาก แก่นแท้ของ Vibe Coding คือ  บอก AI ด้วยภาษาคนธรรมดา  ว่าอยากได้อะไร AI จะเขียนโค้ดให้ เราทดสอบ ถ้าไม่ถูกใจก็สั่งแก้ แล้ววนลูปแบบนี้จนได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ ลองนึกภาพง่าย ๆ ...